Pałac w Żarskiej Wsi  mający  także  funkcje  domu  gospodarczego  jest  obiektem niejednorodnym. Analiza rzutu budynku  wykazuje niespójność północnej i południowej jego części, uwidaczniającą się w odmienności dyspozycji przestrzennej przyziemia, w zróżnicowaniu ilości osi okiennych oraz w istnieniu dodatkowego otworu wejściowego w północnej części elewacji frontowej. Mury obwodowe północnej części budynku wzniesiono z przewagą kamienia, sklepiono na wszystkich trzech kondygnacjach, i inaczej niż w południowej części budynku. W związku z tym północna część obecnego pałacu zawiera starszy dwór z 1 poł. XVII w., założony na planie prostokąta, trójdzielny, z centralnie usytuowaną sienią nakrytą sklepieniem kolebkowym z dużymi lunetami.

Dwór ten został rozbudowany w latach 30. XVIII w. o podobnej wielkości nową, południową część. Prace budowlane ukończono w 1740 r. Ujednolicony budynek zwrócono frontem ku podjazdowi, a elewacją — ku dziedzińcowi folwarcznemu. Budynek ukształtowano  na   planie   wydłużonego   prostokąta,  jako   wydłużony,   dwutraktowy  ze środkowym korytarzem, z nową, jednoprzestrzenną, sienią w centrum, poprzedzoną wieżą z podcieniem. Nowoczesnym rozwiązaniem było zastosowanie w nowej części budynku funkcjonalnej dyspozycji wnętrz ze środkowym korytarzem, bardziej typowej dla saskiego budownictwa użytkowego niż rezydencjonalnego. Z kolei trójczłonowy ciąg reprezentacyjny (wieża, sień, schody) wywodził się już z architektury rezydencjonalnej. Nakrycie przyziemia pałacu sklepieniami kolebkowymi z lunetami oraz sklepieniami krzyżowymi nadało mu silne piętro tradycjonalizmu. Natomiast wnętrza piętra nakryto nowocześniejszymi stropami z fasetami i plafonami w stylu dojrzałego baroku.

Jak już powyżej wspomniano wydłużony front pałacu ożywiono wieżą. Wywodziła się ona z tradycji wieżowych, renesansowych klatek schodowych, akcentowała oś elewacji i była jednym z najważniejszych elementów jej kompozycji. W przyziemiu wieża miała podcień, co wiązało ją z budownictwem miejskim. Otrzymała stosunkowo prosto rozwiązany wystrój elewacji wykonany w tynku, złożony z uproszczonego podziału ramowego naśladującego (z zachwianiem proporcji) artykulację pilastrami i gzymsami. Wystrój ten można uznać za skromniejszą wersję wystroju elewacji w stylu klasycyzującego baroku typowego dla architektury saskiej 1 poł. XVIII w. Dla architektury saskiej 1 poł. XVIII w. typowe były też otwory o łukach odcinkowych (w elewacji wieży) oraz formy hełmu wieży. Schematycznie wykonano skromne portale utrzymane w stylu dojrzałego baroku, typowe dla skromniejszych budynków miejskich. Ogólnie więc pałac w Żarskiej Wsi nie został zbudowany w stylu późnego baroku, jak uważał Kutzner, ale raczej w stylu prowincjonalnego saskiego baroku 1 poł. XVIII w., w nawiązaniu do architektury miejskiej oraz przy wykorzystaniu wytworów lokalnych kamieniarzy.

Tak kształtowany budynek użytkowany był jako mieszczańska wiejska siedziba (Wirtschaftshaus) o funkcjach gospodarczych, w związku z czym stał na pograniczu szlacheckiego budownictwa rezydencjonalnego i miejskiego budownictwa użytkowego. Miał wygląd budowli pałacowej, choć ze znacznie ograniczoną reprezentacyjnością.

W końcu XIX w. lub na przełomie XIX i XX stulecia pałac w Żarskiej Wsi został przebudowany. Przede wszystkim dostawiono do jego tylnej elewacji ryzalit z nową klatką schodową, owalną w rzucie, nawiązującą do baroku włoskiego i francuskiego. Ryzalit z nową klatką schodową otrzymał już inny wystrój niż elewacje pałacu, ale z nimi korespondujący. W czasie modernizacji pałacu wzbogacono w stylu neobaroku starszą barokową dekorację barokowych  plafonów. W ostatnich miesiącach II wojny światowej w pałacu w Żarskiej Wsi ukrywano bezcenne zbiory rzeźb i obrazów średniowiecznych. Przechowywano tu także 17 tys. tomów z tzw. Biblioteki Milicha z Görlitz. Budynek  remontowany  był  w  r.  1965. Barokowy pałac we wsi jest obecnie całkowicie zrujnowany. Dużą wartość przyrodniczą posiada pobliski park podworski utworzony jeszcze w XVIII stuleciu. Jeden z rosnących w nim dębów szypułkowych ma ponad 5 m obwodu.